artikel

Overal hetzelfde liedje

bouwbreed Premium

Overal hetzelfde liedje

De laatste tijd heb ik dat vaker. Dat ik het niet begrijp. Inmiddels hebben we alle boeken over zelf verantwoordelijk zijn wel gelezen. We zouden kunnen weten hoe het aan te pakken als er eigenaarschap wordt gevraagd. Wat maakt dan dat als het dichtbij komt, toch weer het lied van ‘de ander is de oorzaak’ klinkt.

Een terugkerend thema ontdekte ik ten minste twee keer deze week. Of we nu afspreken dat we aan co-creatie doen of dat we multidisciplinaire aanpak pijler maken van onze strategie, ernaar handelen blijkt niet eenvoudig.

Zelf begrijp ik daar niets van, en misschien wil ik dat ook niet. Je hoeft dergelijke zaken toch niet af te spreken? Je kunt toch gewoon zeggen dat je de oude situatie van klant/leverancier fijner vindt? O, het moet. En wat moet je dan als je elke keer opnieuw je oude ‘geitenpaadje’ kiest. ‘Mevrouw, u weet duidelijk niet hoe hier de hazen lopen’, sprak een vos mij bestraffend toe. Een van zijn trouwe vazallen grijnzend van oor tot oor: ‘hij bedoelt zeker hoe hier de hanen lopen’. We lachten er allemaal om. Cynische grapjes geven even verlichting

En daarna? Komt alles gewoon weer bij jezelf terug. Leren is lastig, zeker als je alles wilt weten. Leren begint immers waar het weten eindigt! Wie durft lastige zaken in gesprek te brengen? En wie kan dat op een constructieve manier? Zodat je in gesprek blijft met de ander. Wie stopt met overtuigen en leert luisteren? ‘In soft skills zijn we niet zo goed’. Ik geloof daar niets van. Je bent toch mens, je lost thuis de conflicten in je gezin toch ook op? Je wacht echt niet tot die je gegeven wordt. Het lijkt wel alsof we bij het afsluiten van een arbeidsovereenkomst of contract een deel van onze geestelijke bagage inleveren. Ik ben heel benieuwd wat er gebeurt als we die ‘chips’ vinden en weten te ‘connecten’. Wie roept als eerste ‘buut vrij’?

Angela van de Loo, directeur van Target Point

Reageer op dit artikel