artikel

Blijft de gevel van de Markthal op spanning?

bouwbreed

Blijft de gevel van de Markthal op spanning?

In het experimentele ontwerpen en bouwen zijn vele prototypes vanuit mijn bedrijf gerealiseerd, elke keer weer een zwaard van Damocles.

De beglaasde ruimtevakwerkdaken van het Raffles City Complex in Singapore (1984), het eerste hangende glas in de Glazen Muziekzaal van Amsterdam (1990), de kartonnen koepel van IJburg/Leidserijn (2003), de glasvezelversterkte sandwich daken van het Rabin Center in Tel Aviv (2007). Elk tijdperk levert wel karakteristieke experimentele projecten op die met grote voorzichtigheid maar met volledige ingenieursinzet worden gerealiseerd.

Een interessante uitdaging wordt gevormd door de glazen gevels van de Markthal in Rotterdam. Ontworpen door Winy Maas / WVRDV als architect en Maurice Hermens / DHV als projectingenieur. Een zeer karakteristiek gebouw: een grote huifkar van appartementen, met op de bodem een dagmarkt, zoals Barcelona ook heeft en twee zeer transparante glazen kopgevels van 40x40m2 die gestabiliseerd worden door een kabelnetwerk als een tennisracket. Wij hebben in huis de definitieve berekeningen en de uitvoering van die twee gevels na rijp beraad aangenomen. Alle vertrouwen erin dat het na secuur ingenieurswerk goed komt. Maar toch, als ik over zo’n opdracht nadenk, blijft het malen in mijn hoofd. Word ik ’s nachts wakker en denk: “Het zal toch niet zo zijn dat de betonnen kopgevels, waartussen de twee glasgevels worden gespannen, in de eerste twee jaar als gevolg van kruip dermate zullen gaan krimpen dat het kabelnetwerk zijn spanning verliest, dat we na 2 jaar opnieuw moeten spannen en dat we maar moeten hopen dat door dat naspannen de glasplaten nog passen?”

De dag erna beraad met de projectleider, de constructeurs en de uitvoering. De conclusie is dat het principe van die kruip meegenomen is in de voorspanning, evenals de zettingen in de bodem. Dat de glasgevel weliswaar 700 mm naar binnen of naar buiten kan bewegen door maximale wind, maar dat de gevel dat kan hebben in zijn detaillering, dat er niets breekt en alle spanningen onder het toelaatbare niveau blijven. Pfff. Het is nu aan de aannemers om de stalen potten voor de spankabels zodanig te storten in de gevels dat we dit grootste kabelnet van zijn soort met de nodige sleufgaten mooi passend kunnen krijgen. Dat hoort u ongetwijfeld over een jaar.

Mick Eekhout, Hoogleraar TU Delft en directeur Octatube

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels