artikel

Schoon schip

bouwbreed

Schoon schip

Hoewel het in mineurstemming verkerende herfstweer alle ingrediënten in zich heeft om toegevoegde waarde van columns der discussie te stellen of nog beter in een diepe winterslaap te vallen, heeft het mij toch geïnspireerd om eens wakker de relatie te bespiegelen tussen rechtspraak en het goede en kwade.

Directe aanleiding was de veroordeling van de in ruimtelijke ‘rommel’ gespecialiseerde Noord-Hollandse cowboy Ton Hooijmaijers. Voorafgaande aan zijn politieke carrière was hij nadrukkelijk door grijze pluche plakkende ambtenaren gewaarschuwd om vooral niet met stenenschuivers, aannemers en grondbezitters vriendschap te sluiten.

Diep in de vuurgloed starend van de allesbrander vroeg ik me af wie de hypocriete en anonieme verklikker moet zijn geweest, die de zaak aan het schijten heeft gebracht. Dat moet iemand zijn uit de linkse kerk, iemand die zelf nog nooit iets heeft gepresteerd en zeker niet is begenadigd met ondernemerskwaliteiten. Wat ooit was begonnen met uit de hand gelopen taxiritjes tijdens handelsmissies in Hongkong, is via de actie ‘Schoon Schip’ voorlopig geëindigd in een beroerd uitzicht op drie jaar tralies kijken.

Het is jammer voor Hooijmaijers dat hij niet bij de Rabobank, Philips of Vion heeft gewerkt. De secundaire arbeidsvoorwaarden bij die bedrijven pleiten elke zondaar in naam van de kumpanie vrij. De ex-gedeputeerde had echter zijn eigen factureringsbedrijf met arbeidsvoorwaarden die tot stand waren gekomen zonder de bemoeizucht van anderen.

De mening over goed en kwaad wisselende bij mij in dezelfde verhouding als de hoeveelheid alcohol in mijn bloed tot mijn denkvermogen. Zo ook mijn gedachte over die ritselende praatjesmaker die ze, na drieënhalf jaar onderzoek, beter via een taakstraf hadden kunnen inzetten als gastdocent voor aankomende politici. Het zou me niet verbazen als over tien jaar blijkt dat er sprake is van een vooropgezette juridische manipulatie en dat de veroordeling vooral een smerige politieke afrekening is van links op rechts. Een zelfde soort plot waarop ook de tweedelige serie over de opkomst en ondergang van oud bouwadviseur Aantjes is gebaseerd. Niet dat ik er voor pleit, maar omkoping, witwassen en valsheid in geschrifte is een nationaal beschermd cultureel erfgoed binnen de helft van de eurolanden. Binnenkort zelfs in meer dan de helft.

Harry Verhoeven, Studio Eyckehorst 

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels