artikel

Onvergankelijke vergankelijkheid

bouwbreed Premium

In januari 2011 is de kunstenaar Krijn Giezen (1939) in Frankrijk overleden. Hij had in de ogen van een bouwkundig ingenieur een omgekeerde houding in het leven: hij hield van vergankelijkheid, vergaan, kapot, gebroken. Geheel in tegenstelling tot de onvergankelijkheid die in de bouw wordt nagestreefd, was zijn doel bijna de wereld op zijn kop […]

In januari 2011 is de kunstenaar Krijn Giezen (1939) in Frankrijk overleden. Hij had in de ogen van een bouwkundig ingenieur een omgekeerde houding in het leven: hij hield van vergankelijkheid, vergaan, kapot, gebroken. Geheel in tegenstelling tot de onvergankelijkheid die in de bouw wordt nagestreefd, was zijn doel bijna de wereld op zijn kop te zetten, haar te confronteren met de schoonheid van het gebruikte, het versletene, het kapotte, dat uiteindelijk ook een stuk van het leven is. We werkten samen in 1979 voor een kunstwerk in het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. Het werd een ‘tensegrity’ constructie: 4 masten van 16 meter hoog op een vierkant arrangement van 8x8m die alle naar links gedraaid waren, met kabels gestabiliseerd en twee gespannen zeilen ertussen. Echt maritiem. Het was alsof de constructie om zou vallen. Krijn wilde geroeste masten, rafelige touwen en gescheurde zeilen. Het werd thermisch verzinkt staal, roestvast stalen kabels en pvc-gecoat polyester membraan. De tegenstelling en aantrekkingskracht tussen kunstenaar en ingenieur hielden stand over de tijd. Twintig jaar later was Krijn naar Bayeux (Fr.) verhuisd waar hij met zijn vrouw Martina een vervallen chateau had gekocht. Het chateau was in 1694 gebouwd door een belastinggaarder van Lodewijk XIV, die kennelijk genoeg geld had verzameld om een enorme façade te bouwen: 52 meter breed en 15 meter hoog, maar slechts 6 meter diep, een dubbele glazen façade. Het kasteel was door een oomzegger van François Mansard voorbeeldig ontworpen in de stijl van het Franse classicisme. Krijn was echter tevreden met de vergane glorie. De ramen werden met plastic en latten dichtgezet. We bereidden een glazen kubus in het chateau van afgekeurde panelen. Maar het hoogtepunt was toch wel de grijns op het gezicht van de kunstenaar toen hij later vertelde dat de vloer van de eerste verdieping gedeeltelijk naar beneden gekomen was, vanwege de houtworm die zich vanuit de een meter hogere vlasmeelberg op die vloer had heen gewerkt en toen aan de balklaag begonnen was, waardoor deze naar beneden kwam. Dat was toch wel supervergankelijkheid.

Reageer op dit artikel