artikel

Eerbetoon aan een lang leven bouwen

bouwbreed

Na een leven lang in de bouw is Daan Hulsbos onlangs overleden op 65-jarige leeftijd. Te vroeg en te snel. Alvleesklierkanker is een ziekte zonder scrupules gebleken. Tussen ogenschijnlijk gezond en ongeneeslijk ziek zaten een paar onderzoeken, en tussen diagnose en overlijden enkele maanden. De liefde voor het vak begon met 14 jaar, toen Daan […]

Na een leven lang in de bouw is Daan Hulsbos onlangs overleden op 65-jarige leeftijd. Te vroeg en te snel. Alvleesklierkanker is een ziekte zonder scrupules gebleken. Tussen ogenschijnlijk gezond en ongeneeslijk ziek zaten een paar onderzoeken, en tussen diagnose en overlijden enkele maanden.

De liefde voor het vak begon met 14 jaar, toen Daan de bouw inrolde. Jong, maar zo ging dat in die tijd. Net zoals zijn vader en zijn beide broers. Altijd timmerman geweest bij kleine aannemers. Een combinatie van met je handen werken en iets maken waar mensen wat aan hebben, dat vond hij mooi.

Trots was hij op zijn eigen bescheiden wijze. Lopend door de stad wees hij vaak gebouwen aan waar hij ooit aan had gewerkt. De technische details werden aangevuld met anekdotes over klanten die waardering hadden voor zijn expertise en met verhalen over collega’s, al dan niet met bijnamen.

Aanvankelijk deed hij vooral nieuwbouw. Later werd hij ingezet bij renovaties en kleine verbouwingen aan scholen en woningen. Dat laatste lag hem het best. Dicht bij de eindgebruiker.

Ondanks zijn gevleugelde uitspraak – “Kom ik hier te wonen?” – om bewoners te plagen, deed hij juist extra z’n best. Vanwege zijn nauwkeurigheid en klantvriendelijkheid werd hij vaak door zijn bazen naar werken gestuurd om openstaande punten af te handelen na de oplevering.

Met 61 jaar kon hij stoppen en dat heeft hij ook gedaan. In zijn eigen woorden: “Ik ben er wel klaar mee.”

Maar de bouw en de liefde daarvoor stroomden nog steeds door zijn aderen. Hij ging familie en vrienden helpen bij verbouwingen. Soms alleen met raad, maar meestal ook met zijn eigen handen en gereedschap. Ook ging hij nog met zijn neef (ook een bouwvakker) mee naar bouwbeurzen of een rondleiding bij Spoorzone Delft. Vol verhalen was hij dan, een uitzondering voor een man van weinig woorden.

Als Petrus straks de hemelpoort voor hem opendoet, zal Daan ongetwijfeld aan hem vragen of hij de krakerige poortdeuren opnieuw kan afstellen voor hem. Want zo was hij: één oog voor techniek, en één oog voor de klant en met beide handen aan het werk.

Een voorbeeldfunctie voor de sector, waarin wel heel veel gepraat wordt over vernieuwen. Aan een lade met goede plannen heeft de sector niets. In naam van mijn vader: iets minder woorden, graag!

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels