artikel

Bauervak

bouwbreed

Bauervak

Dertig graden. Europeanen die het ver schoppen, liggen op een strandbedje onder een palmboom aan het zwembad van een Gran Canariaans vijfsterrenhotel dat zich laat omlijsten door een echt nagemaakt strandje.

Eventjes ligt de bouw ver achter mij. Mijn hoofd is vrij van Wim van der Maas die namens de aannemersfederatie vaker op mijn geweten probeert in te spelen. Met champagne bij het ontbijt, de keuze uit heerlijke broodjes, kazen, vis en toetjes op een complex aan zee dat oogt als een klein dorpje met een plein waar Aziatische acrobaten tegen elven halsbrekende toeren uithalen, is het hier goed toeven.

“Frans Bauer staat in het zwembad”, wijst mijn zwager als ik me beweeg tussen ontbijtzaal en hotelkamer waar onderbetaalde kamermeisje mijn bed opschudden en de vloer aanvegen. Ik kijk niet op of om, denk dat hij een slecht grapje maakt.

Terug bij het zwembad zie ik de Nederlandse volkszanger in zijn felgekleurde zwembroek (overwegend blauw) met eigen ogen. Als bijen zoemen die nuchtere Hollandser die hem herkennen twee weken om hem heen. Bauer voelt zich allerminst lastig gevallen, deelt flauwe moppen en maakt tijd voor iedere handtekeningenjager. Meld niemand zich vrijwillig dan zoekt hij zelf contact.

Op een (warme) dag staat hij ineens achter ons. Na verhalen over onbetrouwbare journalisten probeert de vader van vier kinderen indruk te maken door te zeggen dat hij ook tv-programma’s maakt en met zijn bedrijf van 120 man ook concertkaarten verkoopt van andere BN’ers. “En het zingen dan?”

– “Zingen is mijn hobby”, krijg ik als antwoord, waarna hij naar mijn beroep vraagt. “Ik ben verslaggever bij een bouwkrant… Cobouw.”

– “Hoe?”

“Cooo-bouw met c o.’

Sympathiek leeft hij via mij mee met de bouwbedrijven die het moeilijk hebben. Bauer spreekt uit eigen ervaring en vertelt over de verbouwing van zijn huis. Hij kan maar niet begrijpen dat het aannemersbedrijf dat de klus uitvoerde ondanks voldoende werk failliet ging: de bank weigerde langer kredieten te verstrekken.

Mijn strandbedjesbuurman die meeluisterde en een krimpende kinderkledingzaak heeft in Leiden, blikte naderhand terug op het gesprek. Hij vindt dat de zingende ondernemer die goed boert geen recht heeft om over de crisis te praten.

Ik pareer het verwijt en moet ineens denken aan Van der Maas en Elco Brinkman. Aan de duizenden bouwvakkers die hun baan verloren. Aan mijn werk. Mijn hobby is schrijven. Ik hoop dat die van u bouwen mag blijven.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels