artikel

Genaaid

bouwbreed

‘Pot-jan-drie-dubbeltjes-nog-an-toe’ zou Dries van Agt hebben gezegd als hij dezelfde ondervinding met KPN had beleefd als ik. Wat een oplichters, wat een boeven die geprivatiseerde teletubbies. Natuurlijk, ik had al langer bedenkingen tegen de telecommunicatiemarkt, maar dat ze ook een trouwe consument die al een kwart eeuw mobiele diensten afneemt verschalken, zou een reden moeten […]

‘Pot-jan-drie-dubbeltjes-nog-an-toe’ zou Dries van Agt hebben gezegd als hij dezelfde ondervinding met KPN had beleefd als ik. Wat een oplichters, wat een boeven die geprivatiseerde teletubbies. Natuurlijk, ik had al langer bedenkingen tegen de telecommunicatiemarkt, maar dat ze ook een trouwe consument die al een kwart eeuw mobiele diensten afneemt verschalken, zou een reden moeten zijn om het verantwoordelijke tuig met pek en veren en een touw aan hun sjarel door de straten te sleuren. Wat is me overkomen: niet alleen was de verf van mijn bejaarde oldsmobiel afgesleten, ook de accu was definitief veranderd in chemisch afval. Tijd dus om naar de regionale KPN-XL winkel te gaan om me een nieuwe verreleuter aan te laten praten. Los van het feit dat ik 35 wachtminuten moest incasseren, was de bedienende plofkip niet erg toegankelijk. Ik liet me adviseren en meende na bijna 62 jaar ook recht te hebben op een iPhone. Ondanks mijn verwoede pogingen voor een maximale korting en verzoek voor de goedkoopste oplossing, mocht ik samen met een nieuw abonnement 400 euro cash afrekenen. Eigenlijk te veel voor iemand die nog met zijn geest tussen twee met koperdraad verbonden lege conservenblikken leeft. Met trots confronteerde ik mijn schoonzoon met het bezit waarmee ik de kracht van tweeten , posten en whatsappenten volle kon benutten. Ik had deze markt eerder moeten verkennen, want enig vergelijk bracht aan het licht dat hij onlangs eenzelfde exemplaar als ‘lease’ toegift had gekregen bij zijn maandelijkse bundel. De vergelijkbare belminuten en downloaddata waren zelfs goedkoper, nota bene bij een aan KPN gerelateerde provider. Ik voelde me behoorlijk genaaid door het business center van ’s lands appelgroene marktleider van telefoniediensten. Nee, dan zijn ze bij de belastingdienst een stuk klantvriendelijker. Een bezwaarschrift tegen een opgelegde boete van enkele tientjes over een te late betaling van de loonheffing werd netjes gehonoreerd. Dat hiervoor 125 belminuten, vier aangetekende brieven mijnerzijds en 16 blauwe enveloppen van hun kant aan voorafging, doet even niet ter zake. Daags na aankoop kreeg ik van de ‘Directeur Verkoop & Service’ een nazorgmailtje: ‘Wij werken continu aan het verbeteren van onze dienstverlening’. Bah.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels