artikel

Wat is er mis met de Makkers in de Bouw?

bouwbreed

Het veranderen van de cultuur in de bouw is een serieus en belangrijk onderwerp. En dus is het ook belangrijk om vernieuwingsinitiatieven serieus te analyseren. Zoals Makkers in de Bouw. Volgens Remco de Boer blijft dit vooral hangen in mooie woorden. Niet alleen het einddoel moet centraal staan, maar juist ook de weg ernaartoe.

De Makker-manifestatie, vorige week in Den Haag, beloofde volgens de organisatoren een mijlpaal te worden in de cultuurverandering van de bouw. Rakkers moeten makkers worden. Partijen in de bouw moeten niet vechten, maar samenwerken, ze moeten elkaar vertrouwen in plaats van wantrouwen. Zo’n 150 ‘makkers’ waren bijeen. Zoals aangekondigd, lukte het de vernieuwers inderdaad om op Twitter op enig moment trending topic te zijn. Maar wat toen vooral opviel, was de inhoudelijke leegte van hun boodschap.

Cultuurverandering

Van enige vernieuwende gedachten of prikkelende ideeën was geen sprake. Hun suggesties bleven steken in goedbedoelde clichés. Zo moesten we ‘op zoek naar de mens achter de makker’, moest er eerst worden gedeeld om daarna te kunnen vermenigvuldigen en moest iedereen elkaar vooral ‘heel erg gaan vertrouwen’. Ook feliciteerden de aanwezigen elkaar steeds met de fantastische bijeenkomst. Maar hoe die cultuurverandering in de bouw nu concreet dichterbij moest komen, bleef onduidelijk. Die vraag werd niet gesteld, laat staan beantwoord. ‘Makkers in de Bouw’ slaagt er niet in om hun doel handen en voeten te geven. Juist bij zo’n complexe opgave is het essentieel dat je concrete doelstellingen formuleert. Juist zoiets ongrijpbaars als cultuurverandering moet je opdelen in te kwantificeren stukken, zodat erop gestuurd kan worden en de voortgang kan worden gevolgd. Doe je dat niet en herhaal je alleen steeds het beoogde eindresultaat, dan klinkt dat eerder als een uiting van collectief positivistisch wensdenken dan van doelgericht handelen. Zonder tastbare handvatten verzanden goede bedoelingen in mooie woorden.

Exemplarisch voor het makkers-probleem is BAM. Sinds het bouwbedrijf in februari aankondigde dat het zou stoppen met het uitknijpen van onderaannemers, is nog altijd niet duidelijk hoe BAM dat gaat doen. Ook tijdens de manifestatie vorige week werd dat niet duidelijk. BAM zégt dat het een ‘makker’ wil zijn, dat uitknijpen slecht is en dat het ook helemaal niet nodig is. Maar dan is het des te raadselachtiger waarom ze het blijkbaar wél doen. Zeg niet dat je ermee wilt gaan stoppen, maar stop er gewoon mee. En laat vervolgens zien hoe je dat hebt gedaan, en wat de voordelen zijn – dan maak je meters.

Een op zich sympathiek initiatief als ‘makkers’ dreigt nu een verzamelplaats te worden voor iedereen die als vernieuwer wil overkomen, maar dat niet noodzakelijkerwijs is. In dat opzicht begint het te lijken op een vergelijkbare ontwikkeling op het gebied van milieu en duurzaamheid. Greenwashingheet het dan, oftewel je groener of duurzamer voordoen dan je daadwerkelijk bent. De uiterlijkheden en woorden van een organisatie komen in dat geval niet overeen met de daadwerkelijke acties. ‘Groen’ is dan niet meer dan een oppervlakkig likje verf.

Scherp

Het gevaar van makkerwashing is dat de echte vernieuwers zich er niet alleen niet door aangesproken voelen, maar zich er ook van distantiëren. Dat moet uiteraard worden voorkomen. Stop dus met alleen het herhalen van het einddoel, maar praat vooral over de weg ernaartoe. Stop met elkaar feliciteren, maar zoek de weerstand op en hou elkaar scherp. En leg veel minder nadruk op práten over hoe het moet, laat zien hoe je het hebt gedáán. Zet die échte vernieuwers op een voetstuk. Stel hun do’s en don’tscentraal in je communicatie. Geef hun het podium en hang vervolgens ademloos aan hun lippen.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels