artikel

Pechhavens

bouwbreed

Hoewel het me goed afgaat en ik er zelfs enig plezier aan ontleen, de samenleving af en toe een halt toe te roepen of een spiegel voor te houden, stond de afgelopen week mijn ‘wereld’ stil en keek ik zelf even in het hazenoog. Vanuit mijn atelier heb ik direct uitzicht op het schoolplein waar de vlag halfstok hing en ouders elkaar steunden in hun leedwezen. Het was niet de enige stek waar de nationale vaan er troosteloos bij hing.

Het catastrofaal ongeval in Zwitserland waar een Belgische bus met schoolkinderen en begeleiders zich te pletter reed, werd vertaald in een maatschappelijk drama dat de gehele grensgemeenschap in rouw dompelde. Enkele jaren geleden speelde de kleuter Roma Daris uit Bergeijk op datzelfde schoolplein, maar speelt nu in de kleine dorpsgemeenschap een hoofdrol binnen het treurspel dat de overgang van het aardse naar het grote onbekende verbeeldt. Mijn gedachten gingen uit naar haar ouders en alle betrokkenen van de andere omgekomen kinderen en zonder dat ik er om vroeg kwam de prachtige marmeren piëta van Michelangelo op mijn netvlies. Op meesterlijke wijze is de innige en emotionele verbondenheid van moeder en kind uit een stuk dode materie gekapt, waardoor de dood als het ware zelf is gaan leven. Het godsgruwelijke ongeluk met de autobus werpt veel onbetekende zaken naar de achtergrond maar roept ook veel vragen op. Niet alleen over de tunnelopbouw met pechhavens (wat een klotewoord) die voorzien zijn van frontale wanden die loodrecht op de rijrichting staan, maar ook de onderwijskundige noodzaak om op zo’n jonge leeftijd in schoolverband op winterkamp te gaan, zet me aan het denken. Hoewel het fatale ongeval op geen enkele wijze in verband staat met de voorafgaande vraagstelling, zou wat mij betreft het wel aanleiding mogen zijn om eens te onderzoeken hoeveel onzinnige en dure zaken verpakt zitten in het hele huidige onderwijssysteem. Ouders, waarvan er ongetwijfeld velen niet draagkrachtig zijn, worden gewoon ‘gedwongen’ om aan dat circus mee te doen. Zouden zulke pretpakketten ook meetellen voor de 1040-uren norm? Desalniettemin relativeert de dood alles, op zijn minst mijn kritische kijk op het onderwijs.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels