artikel

Jeanne d’Arc

bouwbreed

‘Niets meer te halen bij José Janssen’ kopte de gewestelijke gazet onlangs met vette letters. In mijn onnozelheid dacht ik dat de klimaatdiscussie had geleid tot een kleine ijstijd en een aangepaste vegetatie van de Brabantse Peel, maar het ging over het feit dat ze op zwart zaad zit. Ondanks het gegeven dat deze berooide […]

‘Niets meer te halen bij José Janssen’ kopte de gewestelijke gazet onlangs met vette letters. In mijn onnozelheid dacht ik dat de klimaatdiscussie had geleid tot een kleine ijstijd en een aangepaste vegetatie van de Brabantse Peel, maar het ging over het feit dat ze op zwart zaad zit. Ondanks het gegeven dat deze berooide aspergeteeltster uit Someren door onze regelgevingcultuur en bureaucratische ambtelijke naijver al kapot was gemaakt, eiste het Openbaar Ministerie alsnog een dikke twee ton van de delinquent. Ze zou dit geld hebben verdiend met economische uitbuiting en nog erger “ernstige aantasting van de menselijke waardigheid”. Een culturele betrekkelijkheid van de bovenste plank en dat vond ook de Jeanne d’Arc van het vrije ondernemerschap, die dacht nog ooit een lintje te krijgen voor ontwikkelingshulp en liefdadigheid. Een grote boerderij en 20 hectare grond werd de vrijzinnige boerin ontnomen en verruild voor enkele jaren eenzame opsluiting. Buitenlandse seizoenarbeiders hadden met steun van hulpverleners geklaagd over de extreme bedrijfsregels. Ik ken haar niet, maar ik droom wel eens van een Nederland waar zulks een type onderneemster even minister-president is en het mes zet in een bureaucratie waar elke entrepreneur van gruwelt. Volgens psychologisch onderzoek, een service van Vadertje Staat als je tijdelijk in de bajes mag gaan bivakkeren, blijkt dat José hoge eisen aan zichzelf en aan anderen stelt. Ook hebben de zielsgeilen vastgesteld dat ze haar gevoelens onderdrukt door hard te werken. Geen betere persoonseigenschappen om als werkgever te fungeren en het hoofd koel te houden als je met ongeregelde avontuurzoekers de kost moet verdienen. Zou de betreffende rechter, die vermoedelijk regelmatig aan een chique dis haar witte goud heeft verorberd, de stenenschuivende boevenbende van de klimopzaak harder hebben aangepakt dan zijn Haarlemse collega, of is hier sprake van klassenjustitie? In mijn fantasie zag ik achter de gerechtstafel in Den Bosch vijf levensgrote asperges met fiere van witte befjes voorziene kopjes, rechtop staan. Je hoeft niet veel verbeeldingskracht te hebben om de magistraten te associëren met een stelletje lullige lichaamsonderdelen. Zou de leeggezogen José deze anatomische verbinding ook zo gelegd hebben toen ze de strafeis hoorde voorlezen?

Algemeen Directeur Techniekhuys

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels