artikel

Risicomanager als communicatieadviseur

bouwbreed Premium

Bouwen is dynamisch en complex, het verzekeren ervan dus ook. Wat doe je wanneer de verzekerde (on)bewust informatie achterhield bij het aangaan van de verzekering, of bij een risicoverzwaring wanneer wordt besloten het werk anders uit te voeren dan aanvankelijk was voorzien? Wat te doen wanneer uitvoerende partijen geconfronteerd worden met (dreigende) schaden op of […]

Bouwen is dynamisch en complex, het verzekeren ervan dus ook. Wat doe je wanneer de verzekerde (on)bewust informatie achterhield bij het aangaan van de verzekering, of bij een risicoverzwaring wanneer wordt besloten het werk anders uit te voeren dan aanvankelijk was voorzien? Wat te doen wanneer uitvoerende partijen geconfronteerd worden met (dreigende) schaden op of in de omgeving van het werk en men – ter vermijding van stilstandskosten – niet of niet tijdig stopt met het toebrengen van die schade? Veelal leiden deze zaken tot problemen met de verzekeraars en is het de vraag of de polis uiteindelijk tot uitkering komt.

Een goede informatie-uitwisseling tussen de verzekerde en de verzekeraar is dan ook van cruciaal belang.

De ervaring heeft geleerd dat in het verleden vooral bij de grotere en complexe projecten wel eens wat fout ging. De uitwisseling van belangrijke gegevens vond niet, niet tijdig, onjuist of onvolledig plaats. Hierdoor sloten de premie en voorwaarden van de afgesloten verzekering niet meer aan bij het geaccepteerde risico. Het gevolg; onnodige conflicten over de verzekeringsdekking en zware risico’s die niet meer of moeilijk verzekerbaar werden.

Daarom verlangen steeds meer verzekeraars actief risicomanagement van verzekerden. Dit lijkt een verzwaring voor de bouwer, maar schept juist meer ‘vrijheid’. Want door een externe risicomanager in te schakelen die het werk (liefst al in de voorbereidingsfase) en het toegepaste risicomanagement volgt en hierover rapporteert aan de verzekeraars, vervalt de plicht van de verzekerde om zelf risico’s en wijzigingen door te geven.

Simpel gezegd: de informatie-brengplicht van de verzekerde is veranderd in een haalplicht van de verzekeraar. Hierdoor is door de verzekeraar geen beroep meer mogelijk op niet of niet tijdig doorgeven van risico’s en wijzigingen.

De praktijk leert dat er met deze werkwijze niet alleen minder schaden voorkwamen. Ook het aantal misverstanden over de risico’s die werden verzekerd dalen, waardoor conflicten worden vermeden.

Als de risicomanager ingeschakeld werd als een techneut, bleek in de praktijk dat hij ook goed dienst deed als communicatieadviseur. Lekker lean!

Reageer op dit artikel