artikel

Ongepolijst gedrag staat succes in de weg

bouwbreed

Praten over persoonlijke zaken wordt in de bouwsector nog vaak gezien als teken van zwakte. Volgens Judith Zielstra is investeren in de persoonlijke ontwikkeling van bouwmedewerkers hard nodig. Vooral omdat het geld oplevert.

In de bouwsector is het belangrijk om werkrelaties te kunnen opbouwen en te onderhouden. De wederzijdse afhankelijkheden zijn zó groot, dat het goed kunnen omgaan met aannemers, onderaannemers, zzp’ers, toeleveranciers, opdrachtgevers een belangrijke succesfactor is. Interpersoonlijke kwaliteiten zijn onontbeerlijk en worden steeds belangrijker. Niet alleen vanuit commercieel oogpunt, maar ook vanuit gezondheidsoogpunt. Ik durf te stellen dat veel geestelijke gezondheidsklachten zoals stress en burn-out vaak te herleiden zijn tot het onvermogen om een zekere dynamiek binnen een werkrelatie ter discussie te stellen.

Wil je succesvol én gezond blijven, dan zal je dus – naast vakinhoud – ook gevoel voor (werk)relaties moeten hebben. Dit vraagt van bouwmedewerkers dat ze zich bewust moeten zijn van hun manier van communiceren, het effect van hun handelen op anderen, maar ook van wat het gedrag van de ander bij henzelf teweegbrengt. Kort gezegd: reflectie op het eigen denken en doen in de relatie tot anderen. En juist op dit punt voorzie ik problemen, omdat deze persoonlijke reflectie in de bouwsector niet gebruikelijk is. Mijn observatie is, dat er in de bouwsector minder aandacht voor persoonlijke ontwikkeling en geestelijke gezondheid is, dan in bijvoorbeeld de zakelijke dienstverlening. Aandacht voor arbogerelateerde zaken is weliswaar sterk toegenomen, maar de dieperliggende oorzaken van bijvoorbeeld disfunctioneren, stress en burn-out worden minder sterk belicht. In de zakelijke dienstverlening zijn zaken als coaching, intervisie en persoonlijke effectiviteitstrainingen gemeengoed, maar in de bouwsector is dit minder vanzelfsprekend, of voorbehouden aan bepaalde (hogere) functieniveaus binnen grotere bedrijven.

De vele zzp’ers zijn bovendien geheel zelf verantwoordelijk voor hun eigen ontwikkeling. De heersende ‘machocultuur’ binnen de bouwsector maakt bovendien dat het praten over persoonlijke zaken voor velen nog een hoge drempel is en dat veel bouwvakkers dit toch nog als een taboe of teken van zwakte zien. Velen zijn huiverig om over gedrag te spreken, omdat het dan erg dichtbij komt en dit als een persoonlijke aanval wordt ervaren. De vraag rijst, waarom investeren in de persoonlijke ontwikkeling en het reflecterend vermogen van bouwmedewerkers nu écht nodig is. Het antwoord is: omdat het geld oplevert.

Verliesposten

Ik hoor vaak dat er zaken in de soep (dreigen te) lopen die voortdurend gerepareerd moeten worden. Denk aan planningen die niet gehaald worden wegens afspraken die niet of slechts gedeeltelijk zijn nagekomen of door miscommunicatie. Vaak komt men er op de één of andere manier weer samen uit en worden gemaakte fouten gecorrigeerd. Deze correctiekosten zijn naar mijn mening één van de grootste verliesposten in de bouw. Het zijn deze correctiekosten die je terug kunt brengen door mensen meer bewust te maken van het eigen denken en doen in relatie tot anderen. Een oplossing is niet zo eenvoudig,

Naar mijn mening hebben leidinggevenden een belangrijke taak in het vergroten van de aandacht voor individueel gedrag in de dagelijkse aansturing op de werkvloer. Elkaar aanspreken op gedrag is daarvan een goed voorbeeld. Tijd besteden aan het evalueren van geslaagde en minder geslaagde werksituaties is ook essentieel om meer gevoel te krijgen voor de effecten van het handelen en inzicht te krijgen in hoe het anders zou kunnen.

Dit vraagt van leidinggevenden de vaardigheid om effectief en ineffectief gedrag te signaleren en te bespreken en medewerkers wellicht door te verwijzen. Vooral leidinggevenden in het middenkader zouden hierin getraind moeten worden.

Ik ben van mening dat er nog veel te halen valt uit de huidige medewerkers in de zin dat het potentieel niet voldoende wordt benut.

Er is nog veel te winnen, vooral omdat ik onder bouwvakkers veel verborgen leed zie, wat zich in het dagelijkse werk uit in ‘ongepolijst’ gedrag dat succesvolle werkrelaties in de weg staat. Dit gedrag heeft veelal zijn oorsprong in de vroegere thuissituatie, waar men niet gewend was te praten over gevoelens en/of waarin men niet of nauwelijks op gedrag werd aangesproken.

Ik hoop dat het taboe op ‘werken aan je gedrag’ binnen de bouwsector snel verdwijnt doordat men zich realiseert dat dit simpelweg rendeert. Dit bewustzijn is de eerste stap tot verandering.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels