artikel

Termijnverlenging

bouwbreed

Ik hoorde laatst een ongelooflijk verhaal over een opdrachtgever. Eentje die regelmatig opdrachten laat uitvoeren met een doorlooptijd van zo’n vijf jaar. Ervan uitgaande dat zijn opdrachtnemers voldoende professioneel zijn, boden zijn contracten de vrijheid er twee keer zo lang over te doen, eigenlijk zonder directe consequenties. Pas na het passeren van de tien jaar, […]

Ik hoorde laatst een ongelooflijk verhaal over een opdrachtgever. Eentje die regelmatig opdrachten laat uitvoeren met een doorlooptijd van zo’n vijf jaar. Ervan uitgaande dat zijn opdrachtnemers voldoende professioneel zijn, boden zijn contracten de vrijheid er twee keer zo lang over te doen, eigenlijk zonder directe consequenties. Pas na het passeren van de tien jaar, volgde er een financiële prikkel. Hij liet dit zo een tijdje gebeuren. Na verloop van tijd bleek maar een klein deel van de opdrachtnemers de moeite te nemen het werk in de daarvoor gestelde periode af te ronden. Een (logische) ingreep volgde door het introduceren van een boeteclausule. Kwam de opdrachtgever ook nog eens goed uit, want hij zat krap bij kas. Twee deelopdrachten van drie en twee jaar, werden beboet als één van deze twee meer dan een jaar vertraging opliep. Klinkt schappelijk, toch? Wie kan er tegen een toegestane overschrijding van 33 tot 50 procent zijn (zonder opgaaf van redenen en met de nodige uitzonderingen)? Toch kwam de vakbond van de opdrachtnemers in opstand. Ze moesten wel, een soort laatste stuiptrekking van ongewenst gedrag. Tot mijn verbazing besloot de opdrachtgever echter gehoor te geven aan het commentaar. Sterker nog: een nieuwe regeling werd geïntroduceerd, waar ook de hardwerkende opdrachtnemer door werd geraakt! U begrijpt inmiddels wel dat het hier gaat om de langstudeerboete en daaropvolgend het sociaal leenstelsel. Moeten uit dat stelsel de beloftes komen die onze wereld een stapje verder gaan helpen? Studenten die tegen een regeling zijn die ‘kort’ (lees: anderhalf keer zo lang) studeren stimuleert? Die een overschrijding van 50 procent blijkbaar accepteren? Uiteindelijk komt die kenniseconomie maar uit één bron: de (leergierige) student zelf. Niet uit ongeïnteresseerde halfstudeerders, die geen moeite hoeven te doen om hun studie te betalen en liever hun wilde Haren verliezen op een Project X-feestje . Neem je verantwoordelijkheid en investeer in een toekomst waar je voor wilt gaan. En blijkt leren uit boeken toch niet voor je weggelegd? Misschien toch maar de handen uit de mouwen, als (hoog)gewaardeerd vakman in de bouw?

 

Bas Klaver

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels