artikel

Leven lang leren ook voor treinbeveiliger

bouwbreed

Werken aan het spoor is verantwoordelijk werk. Het gaat over veiligheid en zorgen voor betrouwbaar vervoer. Paul Hendriks houdt daarom een pleidooi voor ‘een leven lang leren’. In de medische wereld moeten verpleegkundigen, specialisten en andere verwante beroepen jaarlijks accreditatiepunten halen om hun werk te mogen blijven doen. Deze systematiek zou voor ingenieurs ook in de railwereld zijn intrede moeten doen.

Een grote overheidsorganisatie vereist nu al dat hoofdconstructeurs gecertificeerd zijn en ProRail verlangt dat begin volgend jaar alle eindverantwoordelijke treinbeveiligingsspecialisten persoonlijk gecertificeerd zijn.

Dat is een goede stap, mede ingegeven door instortende balkons en problemen bij buitendienststellingen.

Maar dit gaat mij lang niet ver genoeg. Er moet samenhang komen tussen alle verschillende aspecten. Nu vinden de meesten onder ons het goed als werkers aan het spoor in bezit zijn van hun diploma’s en een beetje ervaring hebben. Dit jaar is er een speciale minor hbo-opleiding op het gebied van rail begonnen. Deze opleiding wordt in de toekomst verder uitgebouwd. Maar treinbeveiliging is een vak apart.

Verplicht

Daarom moeten we verder gaan dan alleen een diploma en referenties. Ook de verplichte jaarlijkse bezoeken aan geaccrediteerde opleidingscentra en/of bepaalde congressen moeten meetellen. Op die manier organiseren we bevoegdheid in treinveiligheid en is deskundigheid beter gewaarborgd.

In de gezondheidszorg bestaat een openbaar registratiesysteem, het BIG-register, waar iedereen kan zien of een specialist al dan niet voldoet aan de eisen. Ook in de railwereld moet het mogelijk zijn om in een openbaar register te zien of specialisten voldoende gekwalificeerd zijn. Op die manier kun je afdwingen dat mensen werken binnen het beroep waarvoor zij staan geregistreerd. Dat maakt het mogelijk om bij aanbestedingen helder en duidelijk te maken welke type mensen dit verantwoordelijke werk gaan doen. Daarmee dragen we bij aan de ambities voor een veilig en betrouwbaar spoorsysteem. Dat het nu goed gaat wil niet zeggen dat het goed geregeld is. In mijn optiek zou dat dan voor alle functies moeten gelden. Al met al zo’n 2500 mensen in Nederland.

Wat moet er dan gebeuren om dit plan te realiseren? Er moet een accreditatiecommissie komen. Die commissie kijkt dan naar opleidingen, her- en bijscholingen én onderzoekt of alle onderdelen aan de gestelde eisen voldoen. Er moeten opleiders, opleidingsplannen en toetsen worden gerealiseerd. Dat alles wordt dan beoordeeld door een visitatiecommissie en moet plaatshebben onder de regie van opdrachtgevers in de rail, dus ProRail. Binnen onze branche is meer dan genoeg expertise om dit op een goede manier op te zetten en vorm te geven.

Veiligheid

De belangrijkste redenen om zo’n traject op te zetten zijn veiligheid, veiligheid en veiligheid. De systemen moeten maximaal veilig zijn.

Er gebeurt veel op het Nederlandse spoor en daarom is het belangrijk dat het goed georganiseerd is. De vakbekwaamheid is op dit moment niet aantoonbaar geborgd. Het bijhouden van ontwikkelingen moeten we afdwingen: Wil jij een certificaat, dan moet je je blijven ontwikkelen.

Als je dan je jaarlijkse punten mist, volgt na één of twee waarschuwingen de ultieme sanctie: dan kun je dus niet meer werken in rail en moet je opnieuw je diploma halen. Hiermee laten we als branche zien dat we ons werk serieus nemen. Dat we trots zijn op wat we doen. Dat we liefde voor ons vak hebben. En ook voor dit gevoel is certificering belangrijk. Kwaliteit onderscheidt zich!

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels