artikel

Kijken 2

bouwbreed

Sinds ik weer leer kijken, heb ik iets met geluidsschermen. Overal waar ik op een willekeurige A-zoveel om me heen kijk, zie ik ze. Je ziet ze alleen niet als er nog een (randje) natuur of landelijk gebied is.

Waar koeien en schapen grazen, zijn meestal geen huizen, Vandaar. Sinds ik me dat realiseer, geniet ik overigens meer van de intimiteit van een verzameling bomen (bos is een groot woord) of van de leegte van het landschap. Als adviseur ben je een nomade, altijd onderweg, altijd mobiel. Je zou dan ook verwachten dat ik zou kunnen vertellen hoe een geluidsscherm er uit ziet. Opvallend is dat ik dat niet kan. Ik zou iets mompelen van ‘veel glas of begroeid hout en de rest is ondefinieerbaar’. Daarom nam ik me voor eens goed te kijken als ik over de Waterlinieweg in Utrecht rijd. Mijn hemel: je schrikt je wild. Schuttingen op een woonerf staan er beter bij. Wat een onbeschrijfelijke bende. Het is patchwork. Erger dan een lappendeken. Het lijkt wel of je in het verkeersmuseum kijkt naar alle typen geluidsschermen die ooit zijn gemaakt. Het onderschrift bij die tentoonstelling is: ‘De schoonheid van geluidsschermen heeft nooit aandacht gehad. Ze moesten er nou eenmaal komen. En wat er kwam was niet belangrijk, als het geluid voor omwonenden maar afnam’. Wie onbevangen kijkt, stelt vragen. Ik vraag me af waarom Rijkswaterstaat geen prijsvraag uitschrijft voor 2.0 geluidsschermen,dan word ik weer blij als ik rij.

Adviseur Andersson Elffers Felix Utrecht

l.vulperhorst@aef.nl

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels