artikel

’Friends’

bouwbreed

Omdat de pubertijd aangenaam en onschuldig voortsudderde in mijn leven, ben ik nagenoeg zonder maatschappelijke kleerscheuren op een speelse manier 61 jaar geworden. Al die jaren nooit geen behoefte gehad aan tatoeages, motorgeweld of narcistisch sportschoolgedoe, maar wel aan een muzikaal verleden met Van Morrisson, the Byrds en de boogiewoogie vlugheid van Rob Hoeke. De […]

Omdat de pubertijd aangenaam en onschuldig voortsudderde in mijn leven, ben ik nagenoeg zonder maatschappelijke kleerscheuren op een speelse manier 61 jaar geworden. Al die jaren nooit geen behoefte gehad aan tatoeages, motorgeweld of narcistisch sportschoolgedoe, maar wel aan een muzikaal verleden met Van Morrisson, the Byrds en de boogiewoogie vlugheid van Rob Hoeke. De goesting om vreemd te willen gaan heeft nooit geleid tot depressies, lusteloosheid of een andere kijk op mijn monogame en standvastige huwelijksleven. Nee, mijn kinderlijke beleving van de schoonheid om me heen en de hormonale conflicten in mijn zenuwstelsel hebben me nooit één haar in de weg gestaan. Toch lijkt het erop dat mijn primitieve verpozen in Senegal wel iets heeft losgemaakt. Nooit eerder in mijn bestaan ervoer ik dat ik zoveel friendshad, vooral onder die beeldschone zwarte vrouwen, die nagenoeg allemaal met mij de bedstee wilde bevlekken. Nog vreemder is het dat ik nooit eerder zo sterk de behoefte voelde dat ook zeker niet te doen. Eenmaal terug in onze multicultibesefte ik teleurgesteld dat ik hier helemaal géénfriends had en dat dit voornamelijk kwam omdat ik onbekend was met Hyves, Facebook en LinkedIn. Dit inzicht bracht de sociale pasta binnen mijn brein in opperste verwarring en heeft mij ongevraagd, notabene 15 jaar te laat, rechtstreeks vanuit de pubertijd in de ‘andropauze’ gebracht. Deze mannelijke pendant van de vrouwelijke menopauze, zeg maar zo’n soort ‘ritme van de regen’ gevoel, heeft ervoor gezorgd dat ik over stag ben en de eerder verfoeide (a)sociale media tot me heb laten komen. Ik hanteerde me nog met een verreleuter waarmee je alleen maar kon telefoneren en die, omdat de batterij om de haverklap leeg was, meer aan het infuus lag dan aan mijn oor. Dat moest dus echt anders volgens mijn bijdehante dochter, want een beetje vent van deze tijd die geen last wil hebben van de overgang en de daarbij behorende opvliegers, dient een complete appelmand met de nieuwste phones, pads en pods tot zijn beschikking te hebben. Sinds kort behoor ik ook tot het wereldnetwerk van fopperij en egotweet. En nu maar hopen dat ik volgers en vrienden krijg.

Algemeen Directeur Techniekhuys

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels