artikel

Drees

bouwbreed

Het zal zo’n halve eeuw geleden zijn dat ik me regelmatig terugtrok in een kleine duiventil, direct gelegen onder de nok van een opstal wat ooit een bakkerij was geweest. Binnen mijn beleving was de afgetimmerde zolder groot genoeg om er met een gezin in te bivakkeren, maar die beeldvorming zal wel in relatie staan […]

Het zal zo’n halve eeuw geleden zijn dat ik me regelmatig terugtrok in een kleine duiventil, direct gelegen onder de nok van een opstal wat ooit een bakkerij was geweest. Binnen mijn beleving was de afgetimmerde zolder groot genoeg om er met een gezin in te bivakkeren, maar die beeldvorming zal wel in relatie staan tot het kleine wereldje waarin ik destijds leefde. Het witgekalkte hokje was ‘vrij’ gekomen nadat mijn vader met zijn onafscheidelijke gevederde luchtstormers groter was gaan ‘wonen’ in de achtertuin. In plaats van zich zorgen te maken over Harrieke, die zich op autistische wijze vervreemdde van zijn leeftijdgenoten, werd de drang om een eigen wereldje te creëren juist gestimuleerd door zijn ouders. Het voormalig roekoekoeverblijf werd ter beschikking gesteld en met kinderlijke erudietheid aangekleed. Op het toegangsdeurtje had ik in deftige kalligrafie geschreven: ‘Niet storen, hier wordt nagedacht’. Aan de binnenzijde van het deurtje stond een aantal voor mij belangrijke getallen gepenseeld, waarvan er één dominant verwees naar het verre jaar ‘2015’; het moment dat ik van ‘Drees’ zou gaan trekken. Deze toen nog jonge noodvoorziening voor ‘ouden van dagen’ was een hemels begrip onder de arbeiders, die toentertijd niet ouder werden dan gemiddeld zeventig jaar. Vadertje Drees had mijn leeftijd toen hij het initiatief tot de AOW nam en daarmee ook een aanzet tot een dolgedraaide verzorgingsstaat. Zijn vooruitziende blik heeft hem echter geen windeieren gelegd. Ruimschoots heeft hij geprofiteerd van zijn eigen ouderdomsvoorziening want hij werd ruim honderd jaar, een leeftijd waar het omslagstelsel geen rekening mee had gehouden. Inmiddels is de gemiddelde grijsheid toegenomen tot tachtig jaar, waarvan een kwart door de meesten wordt opgenomen als een door de gemeenschap betaalde vakantie. Terwijl ik tussen de beelden in mijn huidige atelier weemoedig mijmerde over de kinderlijke naïviteit binnen de omsluiting van het armzalige duivenhok, zag ik weer de jaartallen op de versleten binnenkant van het gammele deurtje. Wat was 2015 vroeger ver weg en nu akelig dichtbij. Ik pakte een kwast en penseelde groots ‘2020’ op de deur. Ik voelde subiet de kracht van vijf jaar Drees mijn lichaam insluipen. Voorlopig was ik weer onder de pannen.

Algemeen Directeur Techniekhuys

info@eyckehorst.nl

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels