artikel

Rubberhuis in Almere: ruig, industrieel en experimenteel

bouwbreed

Rubberhuis in Almere: ruig, industrieel en experimenteel

Een speciale architectuurwedstrijd prikkelde in 2005 de fantasie van verschillende ontwerpers. De gekste creaties werden bij de gemeente Almere ingediend. Met in het achterhoofd de gedachte dat de twaalf beste ontwerpen daadwerkelijk zouden worden gerealiseerd. Een huis met rubberen bekleding viel destijds in de prijzen. De daadwerkelijke uitwerking blijkt op alle fronten experimenteel.

Toekomstig bewoner At Kasbergen kijkt samen met de jonge Duitse architecten Arne Hansen en Nils Nolting naar de werkzaamheden, die aannemer Schoonderbeek uit Amersfoort uitvoert. Het bouwbedrijf realiseert het bijzondere project. Medewerkers van dakbedekkingbedrijf Van de Kamp uit Barneveld lijmen grote stroken zwart rubber op de woning. “Zelfs voor de dakdekker is dit een bijzondere klus. Want er worden wel eens daken met rubber gedekt, maar een compleet huis is nieuw”, weet architect Hansen.

De bijzondere splitlevelwoning is een van de eerste concrete resultaten van de bijzondere prijsvraag van de gemeente Almere. Twaalf huizen worden op de unieke locatie De Boskamers gerealiseerd. De locatie heeft zogenoemde ‘omgekeerde Almeerse plekken’. De bomen in het gebied zijn eerder al geplant en pas daarna mocht er worden gebouwd.

De grond voor de twaalf wedstrijdwoningen is relatief goedkoop. De kosten gaan voornamelijk in de bijzondere ontwerpen zitten. De grote kavels vergen een investering van zo’n 100.000 euro, terwijl de bouw van het rubberhuis op drie ton worden geschat. “Het heeft een tijd geduurd voordat de eerste schep de grond in kon. Weinig kopers durfden het aan om zo’n bijzondere woning te laten bouwen. Bovendien waren veel ontwerpen bij voorbaat al onbewoonbaar. Eén van de architecten had een vliegtuigromp als huis in gedachten. Het ziet er fantastisch uit, maar daar kun je niet fatsoenlijk in wonen”, stelt At Kasbergen. Het rubberhuis komt qua inhoud en vorm het dichtst bij een ‘normale’ woning. “Het is in elk geval bewoonbaar”, zegt Kasbergen met een knipoog, “Bovendien sprak de industriële vorm ons aan.”

Het rubberhuis eindigde in de ontwerpwedstrijd als tweede. Het idee komt van Arne Hansen en Nils Nolting. De jonge ontwerpers werken bij het internationaal architectencollectief CityFoerster uit Hannover, dat ook in Rotterdam een kantoor heeft. “We wilden een woning maken van een simpel, maar verrassend materiaal. We kwamen uit op gerecycled rubber”, legt Nils Nolting uit. “In eerste instantie wilden we de woning met rubber van autobanden bekleden. De buitenmuur moest het reliëf krijgen dat normaal ook in autobanden zit. Voor de mensen is de bekleding dan meteen herkenbaar.”

Autobanden waren geen optie, zo bleek uit de milieuregels. Eén reden is dat niet achterhaald kan worden of de banden voor bijvoorbeeld giftransporten zijn gebruikt en dus vervuild kunnen zijn. Uit het oogpunt van een gezonde leefomgeving wilde de gemeente geen toestemming voor het gebruik van gerecycled rubber geven. Daarom is er gekozen voor epdm. Een gangbare rubbersoort, die steeds vaker als dakbedekking wordt gebruikt.

De planning was een lastig punt. Rubber zet bij warmte uit en kan daarom pas bij lagere temperaturen worden aangebracht. “Bovendien wordt rubber in de volle zon erg warm. Daarom heeft de woning een isolatiewaarde die hoger is dan de Duitse norm 5 of 6. De vraag is natuurlijk hoe comfortabel het zwarte rubber is. We denken dat het wel goed is, maar toch weten we dat natuurlijk niet honderd procent zeker. Het materiaal zal uiteindelijk ergens zijn warmte kwijt moeten. De aangebrachte spouwmuur is in ieder geval dik genoeg. De tijd zal moeten leren of rubber als bekleding voor de gehele woning een optie is.”

Als toekomstige bewoner heeft At Kasbergen een behoorlijk aandeel in het uiteindelijke ontwerp gehad. “De tekeningen van de beide architecten spraken ons aan. Toch was voor ons gevoel de woning te klein. Het huis hebben we daarom met een aantal meters verhoogd. Door een splitlevelsysteem toe te passen, krijgen wij extra leefruimte.” Het speelse karakter wordt buiten doorgetrokken. Het terras van 40 vierkante meter ligt lager dan de begane vloer van de woning en boven het maaiveld. “In het ontwerp wordt gespeeld met verschillende hoogtes. Dat geeft de woning extra dimensies.”

Een andere belangrijke inbreng van Karsbergen is de houten huid van de woning, waarop het rubber wordt geplakt. Gekozen is voor Lenotec van Finforest. Kruislings verlijmde vurenhouten latten zijn tot massieve elementen samengeperst. De kruislingse verlijming zorgt voor grotere sterkte en stijfheid. “Lenotec heeft een enorm draagvlak en is bovendien duurzaam.” Het materiaal is 10 tot 20 procent duurder dan vergelijkbaar materiaal. “Lenotec spreekt ons erg aan. Ik heb veel over dit product gelezen en heb het ook gezien. Het materiaal heeft een natuurlijke uitstraling. De knoesten zijn goed zichtbaar en het hars kan er nog uitlopen. Het past helemaal in het idee van ‘ruig wonen’.”

Kasbergen is enthousiast over zijn toekomstige woning. “De inrichting zal luxe worden. Het huis zelf is industrieel en ruig. Extra bijzonder is het feit dat ik als eerste Nederlander straks in een huis van rubber woon.”

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels