artikel

Provincies en ruimtelijk beleid

bouwbreed

Mijn ervaring met de werking van het openbaar bestuur wordt sterk gekleurd door het eerste project dat ik als onderzoeker na mijn studie deed. Ik onderzocht de effectiviteit van het restrictieve ruimtelijke beleid van de provincie Utrecht. Die had vastgesteld dat gemeenten in de jaren zeventig van de vorige eeuw veel te snel gegroeid waren […]

Mijn ervaring met de werking van het openbaar bestuur wordt sterk gekleurd door het eerste project dat ik als onderzoeker na mijn studie deed. Ik onderzocht de effectiviteit van het restrictieve ruimtelijke beleid van de provincie Utrecht. Die had vastgesteld dat gemeenten in de jaren zeventig van de vorige eeuw veel te snel gegroeid waren en bedacht dat gemeenten alleen nog voor de eigen woningbehoefte mochten bouwen. Aan mij om dat te evalueren. Toen een wethouder die ook nog boer was mij liet zien hoe zij omgingen met de provinciale regels introduceerde ik het begrip ‘bestuurlijke ongehoorzaamheid’. Gemeenten belazerden de kluit en groeiden gewoon even hard door. Waarom? Ze vonden groeien leuk! Die houding van gemeenten is eigenlijk de laatste dertig jaar niet veranderd. Tot ver in de jaren nul zijn ze – vaak tegen de regels in –doorgegaan met het scheppen van bedrijfsterreinen en het knutselen van randen woningbouw. Daar heeft het Rijk niets aan kunnen doen: het ruimtelijk beleid was tandeloos. Dat die verantwoordelijkheid nu naar de provincies gaat, hoeft dus geenszins verkeerd uit te pakken. Wij als burgers van provincies zitten er namelijk zelf bij en als wij willen dat onze provincie een beperkend beleid voert, dan zal dat gebeuren. Nu de gemeenten nog! Raar dat we daar als burgers geen greep op krijgen: of vinden wij groeien ook leuk?

Adviseur Andersson Elffers Felix,

Utrecht

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels