artikel

Multiculti

bouwbreed

Ik ben een ochtendmens; overgehouden van mijn benedictijnencontacten.

Weliswaar zomers meer dan in de troosteloze winter waar ik het niet zo op heb. Het ontluikende ochtendlicht voelt als een geboorte, de invallende duisternis als sluipend doodgaan. De inhoud van mijn gedachtespinsels verraden het tijdstip waarop ze zijn ontstaan. De ochtend expliceert toekomst, ‘s avonds duik ik meestal met een slok op in het verleden, iets dat ik meer heb dan toekomst. Het middaglicht associeert me met het heden, een reden om op dat moment het liefst de oogluiken dicht te gooien. De gedisciplineerde drang om mij maximaal nuttig te maken, belet me echter om zo’n siësta onderdeel te laten zijn van mijn dagritme. Mooi meegenomen is dat ik in het vroege ochtendgloren ook minder merk van onze multiculti samenleving, die binnenkort ter aarde wordt besteld. Liefst zo snel mogelijk, want het doorgeschoten vreemdelingenbeleid trof zelfs mijn geweten waardoor ik het op een bepaald moment niet meer aandurfde om ‘Afrikaantjes’ in een pot voor het raam te zetten, zwarte Piet zwart te maken en de ondergeschikte kameeldrijver als slaaf in de kerststal te plaatsen. Talrijk zijn de stupide herinneringen binnen dit thema, zoals het besluit door de regenten van de bouw-cao om in een vlaag van verstandsverbijstering vast te stellen dat de instroom van jongeren voor een minimaal percentage moest bestaan uit benoemde doelgroepen. Opvallend was dat daar ook zigeuners en woonwagenbewoners toe behoorden, gezelschappen die wel wat anders te doen hebben dan een beroepsopleiding te volgen en huizen te bouwen zonder wielen. Voor je er erg in hebt gaan ze er zelf ook nog in wonen. Ik ben nog bestraft omdat ik principieel weigerde aan die kletskoek mee te werken. Uit balorigheid heb ik een keer gezondigd (omdat het met pegels werd beloond) door bij een Moskee-uitgang wervingsfolders uit te delen waarop stond hoe leuk het wel niet was om met een met een tulband versierde veiligheidshelm in de bouw te werken. Maar tijden veranderen, want ook zonder doelgroepenbeleid is de bouwplaats inmiddels een internationaal environment waar ze elkaar niet verstaan. Ik zal met genoegen een requiem uitspreken wanneer dat fenomeen wordt begraven.

Algemeen Directeur Techniekhuys

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels