artikel

wetenschap Universitair vastgoedbeheer

bouwbreed

Universiteiten zijn uitzonderlijke organisaties in veel aspecten, ook het vastgoed. Het totale vastgoed en het terrein van een universiteit – de campus – blijkt een niet te onderschatten factor van belang. Dat geldt dus ook voor het beheer ervan.

In de afgelopen tien jaar is het beheer van universitair vastgoed complexer en uitdagender geworden, met meer belanghebbenden, mogelijkheden en risico’s om mee om te gaan. Met name de afnemende betrokkenheid en middelen van de overheid heeft de universiteiten onder druk gezet. Men moet veel preciezer kijken naar de interne verdeling van eigen middelen en zwaardere afwegingen maken tussen investeren in gebouwen of investeren in mensen. Vanzelfsprekend gaat het in eerste plaats om onderzoek en onderwijs, maar om dat te kunnen doen worden de laatste jaren steeds hogere eisen gesteld aan de huisvesting daarvan. Universiteiten gaan met hun tijd mee en hun gebouwen moeten dus meebewegen. Het stelt hogere eisen aan de besluitvorming rondom vastgoedbeslissingen die op basis van veel accuratere informatie over het beschikbare vastgoed moeten plaatsvinden. Bovendien blijkt dat veel universiteitsgebouwen in de afgelopen jaren zowel technisch als functioneel verouderd zijn geraakt. Anderzijds bevinden veel universiteiten zich in onzekere tijden die ook de toekomstige behoefte aan ruimte onzeker maken. Daarbij komt nog dat betrokken partijen steeds hogere eisen stellen aan universitair vastgoed. Het zou zelfs verband hebben met de algehele prestatie van de universiteit en de toegevoegde waarde voor de regionale kenniseconomie. Het gaat daarbij om vier prestatie indicatoren: onderscheidend vermogen, winstgevendheid, productiviteit en duurzaamheid. Een multi-criteria- en multi-stakeholder-bandering van het besluitvormingsproces en de benodigde informatie ligt voor de hand. Daaraan voorafgaand is een goede afweging door de universiteit over wat men wil met het vastgoed van het grootste belang. Daarbij komt de nadruk de laatste tijd steeds meer te liggen op imago en brandingvan de campus. De campus wordt meer en meer gezien als kleine stad met dito infrastructuur en voorzieningen. In dat perspectief is het een aanbeveling om de campus samen met lokale autoriteiten, bevolking en bedrijfsleven te ontwikkelen. Gedeeld gebruik, eigendom en beheer van de campus door meerdere type partijen met verschillende gebruiksfuncties kan dat versterken.

Onderzoeker TU Delft

Bespreking proefschrift ‘Managing the university campus: Information to support real estate decisions’ van Alexandra den Heijer

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels