artikel

Sla niet door in veiligheidsbeleid

bouwbreed

Het lijkt alsof de collectieve boete die men na de diverse crises voelt, tot uitdrukking komt in een bijna kritiekloze acceptatie van de nieuwe mantra: mvo (maatschappelijk verantwoord ondernemen). Ook de bouwwereld wordt hier momenteel mee overspoeld, constateert Kees Pasmooij. ‘Never waste a good crisis’ is de mantra geworden van de Obama-regering, Tien dagen na […]

Het lijkt alsof de collectieve boete die men na de diverse crises voelt, tot uitdrukking komt in een bijna kritiekloze acceptatie van de nieuwe mantra: mvo (maatschappelijk verantwoord ondernemen). Ook de bouwwereld wordt hier momenteel mee overspoeld, constateert Kees Pasmooij.

‘Never waste a good crisis’ is de mantra geworden van de Obama-regering, Tien dagen na Obama’s verkiezing werd deze leus gelanceerd door Witte Huis-stafchef Rahm Emanuel. Onze eigen Johan Cruijff zei het natuurlijk al veel eerder op zijn eigen karakteristieke wijze: “elk nadeel heb z’n voordeel”. Je kunt het nog anders zeggen: wie mooi wil zijn, moet eerst pijn lijden. Iedere bouwer weet dat, mooie bouwwerken ontstaan vaak op eerder gecreëerde puinhopen. Moraal: om ogen te openen zal eerst ellende nodig zijn.

Als veiligheidsbureau weten we niet anders, het mechanisme is ons lang bekend. We hebben het vaak verkondigd, onze eerste klanten kwamen over de streep na een ernstig ongeval op de bouwplaats. Dan pas daalde het besef in dat zo’n ongeval voorkomen had kunnen worden door vooruit te denken en preventieve maatregelen te nemen. Blijkbaar moet men zelf met de ellende en het leed zijn geconfronteerd, voordat men ‘rijp’ is daar in preventieve zin iets mee te doen en er investeringen voor over te hebben. Wie niet horen wil, moet voelen, we leren het onze kinderen al.

In zekere zin valt er een parallel te trekken met de financiële en economische crisis van de afgelopen jaren. Er waren velen die van tevoren waarschuwden voor de excessieve risico’s in de financiële wereld en de volgens sommigen perverse mechanismen die bankiers daartoe aanzetten. Veel gehoor vonden deze klokkenluiders echter niet, maar nu weten we allen beter. Zo gaat het vaak, er is een echte schok voor nodig om mensen de mogelijke risico’s van hun handelen te laten inzien. De ontwikkelingen zijn doorgeschoten en men moet terug naar af.

Doemdenken

Er zitten zoals altijd twee kanten aan deze bewering. Een crisis, een ramp of een ongeluk opent ogen, dat is de positieve kant van het verhaal. De keerzijde is dat men vaak doorslaat, dat men wel kijkt maar niet ziet, dat het doemdenken de overhand krijgt. De balans tussen acceptatie van risico’s en werkbaarheid kan dan worden verstoord. In veiligheidsland betekent het dat preventieve maatregelen dermate ingrijpend kunnen worden, dat werken feitelijk onmogelijk wordt. De uitdaging is om hier het goede en praktische midden in te vinden. Dat is de bottom linevan onze werkzaamheden op het gebied van veiligheid; het bestaansrecht van Aboma.

Een soortgelijk beeld doemt op rond de discussie over de pro’s en con’s van kernenergie na de recente ramp in Japan. Daarbij wordt veelal over het hoofd gezien dat de tsunami op zich veel meer doden en schade heeft aangericht dan de defecte kerncentrales. Ook daar gaat het over de acceptatie van risico’s, het treffen van voorzieningen om rampen te voorkomen en het maken van keuzes. Simon Roozendaal van Elsevierkan hier boeiend over verhalen. Hij nuanceert op basis van feiten en niet op basis van emotie.

Het lijkt alsof de collectieve boete die men na de diverse crises voelt, tot uitdrukking komt in een bijna kritiekloze acceptatie van de nieuwe mantra: mvo (maatschappelijk verantwoord ondernemen). Ook de bouwwereld wordt hier momenteel mee overspoeld: mvo-ladders, CO2-ladders, milieuplannen, ISO14000-audits, A-labels, energiezuinige certificaten, enzovoorts. Op zichzelf allemaal prima initiatieven die de wereld aantrekkelijker maken om in te leven, te wonen en te werken. Onze (klein)kinderen zullen ons er hopelijk dankbaar om zijn. Maar door de vele bomen is het moeilijk om het bos te blijven zien.

Je zou bijna gaan denken dat de missie is volbracht, dat het zendingswerk over veiligheid, milieu en kwaliteit zijn werk heeft gedaan. HetFinancieele Dagbladvan dinsdag 19 april kopt: ‘Belonen op fatsoen sterk in opkomst’, dat gaat de goede kant op. Met dank aan de crisis kunnen we vaststellen dat mvo een algemeen geaccepteerd containerbegrip is geworden. Toch is de echte uitdaging erin gelegen hieraan op een praktische manier handen en voeten te geven. Een manier die de wereld van de bouwnijverheid begrijpt en accepteert. Soms is het gewoon beter om een paar lampen uit te doen in plaats van er extra spaarlampen bij te zetten.

Algemeen directeur Aboma

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels