artikel

Schoonheid van een geluidsscherm

bouwbreed

Wie vanaf de Berekuil over de Waterlinieweg in Utrecht rijdt wordt geconfronteerd met een nieuw beeld dat niet in de film past die ik in mijn hoofd heb. Die Waterlinieweg is best groen en heeft een paar mooie doorkijkjes naar de forten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het beeld dat ik niet herken is dat […]

Wie vanaf de Berekuil over de Waterlinieweg in Utrecht rijdt wordt geconfronteerd met een nieuw beeld dat niet in de film past die ik in mijn hoofd heb. Die Waterlinieweg is best groen en heeft een paar mooie doorkijkjes naar de forten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het beeld dat ik niet herken is dat van een parkeerterrein vol met auto’s in de zoom van de weg. Niet alleen weten mijn hersenen er even geen raad mee, maar erger is de lelijkheid van dat parkeerterrein (los nog even van dat nikserige gebouw waarin die automobilisten kennelijk werken). Wat is er gebeurd? Waarom probeert men mijn routine te verstoren? Als ik er opnieuw rijd, begrijp ik het opeens. De bomen zijn gekapt. Opnieuw begint het kraken daar boven in. Stonden er dan zoveel bomen? En onttrokken die het parkeerterrein aan het zicht? De derde keer brengt uitsluitsel: ze maken een nieuw geluidsscherm. En nu denk ik alleen maar als ik daar langs rijd. Ik wil mijn geluidsscherm terug. Met die bomen. Die mij de illusie gaven dat die Waterlinieweg zo groen was. Wij automobilisten hebben toch ook rechten! Maar ons wordt niets gevraagd. En voor je het weet wordt er weer een rommelig lapje aan de grote lappendeken van geluidsschermen toegevoegd. Ik wil mijn geluidsscherm terug.

Andersson Elffers Felix Utrecht

l.vulperhorst@aef.nl

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels