artikel

Weemoed

bouwbreed Premium

Het is nog geen jaar geleden dat ik zwoer om nooit meer naar het morsige Afrika te gaan, maar blijkbaar ben ik minder volhardend dan dat ik dacht te zijn. Een mogelijkheid om de Antwerpen-Banjul Challengete rijden kwam voorbij en het leek mij een uitstekende aanleiding om de harde discus van mijn boveneind na vier […]

Het is nog geen jaar geleden dat ik zwoer om nooit meer naar het morsige Afrika te gaan, maar blijkbaar ben ik minder volhardend dan dat ik dacht te zijn. Een mogelijkheid om de Antwerpen-Banjul Challengete rijden kwam voorbij en het leek mij een uitstekende aanleiding om de harde discus van mijn boveneind na vier jaar ontwikkelen, ontwerpen, bouwen en vooral ellende en zorgen, eens klink en klaar te formatteren. Kort voor de start meende ik het goede doel, een klein opleidingscentrum in Gambia, een extra injectie te kunnen geven door links en rechts in mijn eigen bouw gerelateerde omgeving met de pet rond te gaan. Vol trots aanschouw ik hier in die oneindige stofhappende Sahara zandvlakte en hitte, de reclame-stickers van de sponsors op de auto. Ondanks de bouwmalaise werd zonder twijfel vlot de beurs getrokken om mij te helpen het gestelde doel te bereiken. Terwijl ik hier de desolate leegte van de wereld ervaar, snap ik ook waarom de eenzaamheid van de woestijn een belangrijke inspiratiebron is geweest voor visionaire denkers en stichtende abdijheiligen. De opgeruimde grijze massa gaf weer kansen en rare sprongen, waardoor ik vannacht ver terug geworpen werd in de tijd. Mogelijk onder hormonale invloed (alcohol kan het namelijk niet zijn) herbeleefde ik de eerste onschuldige kennismaking met het andere geslacht. Ze was ouder maar even onnozel als ik. Het aangekondigde kusje op de wang ging gepaard met haar waarschuwing dat je lichaam in een standbeeld zou kunnen veranderen. Groot was dan ook de schrik toen ik als ‘aankomend beeldhouwer’ die corporale versteviging direct voelde aankomen nadat we elkaar voorzichtig hadden gezoend. Met enige weemoed dacht ik terug aan die kinderlijke naïviteit nadat ik besefte dat wijsheid van volwassenen ver af stond van echte imbeciliteit, de hoedanigheid en kwaliteit van onze jongste. Ik dacht verdrietig terug aan onze overleden dochter en aan mijn vrouw die zich vermoedelijk bekommerde over het feit of ik wel voldoende voor mijzelf kon zorgen. Ik besefte ook dat Ponypark Slagharen helemaal niet zo ver is, maar ik dacht vooral hoe blij ik weer zou zijn als ik thuis op mijn eigen gemak kon zitten.

Directeur Techniekhuys

info@eyckehorst.nl

Reageer op dit artikel