artikel

En de galerij, hij viel …

bouwbreed Premium

Behalve de vallende galerij in Leeuwarden kreeg ook de brand bij Chemie-Pack afgelopen week de nodige media-aandacht.

Tussen beide calamiteiten is een opvallend verschil. Al bij de eerste vonken stond in Moerdijk de vraag centraal wie er verantwoordelijk was: het bedrijf zelf, of had de gemeente zitten slapen? Was het soms de brandweer, die het alleen nog maar erger had gemaakt? Er moet iemand ‘hangen’, zo is de teneur.

Wie de berichtgeving rondom de Antillenflat volgt, ziet bijna het tegenovergestelde. Geen organisaties of personen staan in de schijnwerpers, maar ‘de techniek’. De bouwwijze van toen staat centraal, niet wie er nu verantwoordelijk is voor de veiligheid. VNconstructeurs riep op om vergelijkbare flats uit dezelfde periode te controleren. De Vereniging Bouw- & Woningtoezicht Nederland (VBWTN) vindt dat er een apk voor bestaande gebouwen moet komen. Daarmee is op zich niets mis, maar er is een groter, onderliggend probleem.

Het besef dat een gebouw überhaupt onveilig kan zijn, is er niet – niet bij eigenaren, niet bij de media en niet bij het grote publiek. Het uitstekende trackrecord van de sector wreekt zich nu. Gebouwen hebben, net als een chemische fabriek, onderhoud nodig. En net als bij ‘risicogebouwen’ zijn er partijen, mensen, voor verantwoordelijk.

Bij Chemie-Pack werd dezelfde dag al een brandstapel gebouwd voor de schuldigen. Dat is overtrokken, onterecht en leidt af van de kern van de zaak. Dat mag wel wat minder. Maar bij calamiteiten met gewone gebouwen mag het wel wat meer. Gebouwen verouderen en kunnen stuk. Om dát bij eigenaren, media en publiek tussen de oren te krijgen, zal het nodig zijn om vaker dan nu, op een faire, afgewogen manier man en paard te noemen. Om door te vragen, om kritischer te zijn.

Dat zal uiteindelijk de constructieve veiligheid en daarmee het imago van de bouw ten goede komen.

Directeur De Boer Communicatie – techniek & wetenschap,

Amsterdam

Reageer op dit artikel