artikel

Stelen van de baas

bouwbreed Premium

Opmerkelijke berichten, dezer weken, in de pers.

De gemiddelde werknemer besteedt wekelijks vier uur aan privé bellen, mailen
en surfen. Gemiddeld! En: de diefstallen door eigen medewerkers romen de winst
van bedrijven af met zeven procent. Het is de vraag of het eerste gegeven in de
tweede telling is meegenomen. Ik vrees van niet. Die 7 procent blijkt, ten
opzichte van het getal van 2006, een verdubbeling. En men verwacht dat het nog
erger gaat worden, door de economische crisis. Die zet blijkbaar aan tot nog
meer diefstal van de eigen werkgever. En verlengt daarmee de malaise. Ik schrik
van dergelijke getallen, maar velen kijken er niet van op. Het is nu eenmaal zo,
het is erin geslopen, wat is nou eigenlijk diefstal… Tja. Is het niet de
verantwoordelijkheid van werkgevers om hier paal en perk aan te stellen? Die
zijn toch verantwoordelijk voor het rendement van hun organisatie? Is het een
idee om het quasi gelegitimeerde karakter van “stelen van de baas” eens met alle
medewerkers te bespreken? In heldere taal? Vergelijk: honden bijten in hun eigen
staart (ik gebruik hier de nette variant van deze stelling) omdat ze het kunnen.
Diefstal in eigen huis gaat door, zolang het kan. Maar ook zolang men de eigen
baas beschouwt als iets op afstand, als iets abstracts, als iets van onmetelijke
rijkdom of in het ergste geval: als de vijand. Wie werkt voor de vijand, zit
wellicht in het verzet. Het is immers dat, of collaboreren, toch? Het is hoog
tijd om een einde te maken aan het vijanddenken, waar dat nog voorkomt. En dat
komt op héél wat plaatsen voor. Ik spreek in mijn vak heel veel medewerkers
zonder hun baas erbij; er zijn héél veel stilzwijgende, maar gekoesterde
vijandschappen. Die aanzetten tot ogenschijnlijk gelegitimeerd stelen.
Versluierde, maar vermijdbare faalkosten!

Peter Reijers
Directeur, trainer, coach
De Bouwer & Partners Training, Zeist

Reageer op dit artikel