Cobouw digitale editie

#Cobouw : Het lijkt wel van Staatsbelang. #Cobouw #Woonakkoord (Thomas van Belzen )

 

Uw vakgebied: Infra / GWW

 

terug naar vorige pagina

Draagkracht nieuw land wordt voortdurend getest

Infra gww
|  Laatst gewijzigd:18-04-2011 23:23  |  Ad Tissink  | 

RHOON - Het eerste zand stak nog niet boven zee uit of PUMA zette sondeerwagens en grondboorstellingen van MOS met een bootje over naar het eiland. De grondmechanici uit Rhoon komen nog regelmatig langs om de draagkracht van het nieuwe land te testen.

Het is nu bijna niet meer voor te stellen maar ‘ooit’ bestond Maasvlakte 2 uit een paar kleine eilanden die nog maar net boven het zeewater uitstaken. Ze luisterden naar namen als de boemerang, banaan of andere vormen. Bij een storm sloeg er soms een flink stuk van de eilandjes af en verdwenen ze onder water, maar dat duurde nooit lang. Want de hoppers voerden snel weer zand aan waardoor ze gestaag groeiden. Beun voor beun.

Dat ‘ooit’, is natuurlijk nog geen twee jaar geleden benadrukt Robert Schippers van MOS Grondmechanica. Maar in de prille geschiedenis van Maasvlakte 2 betekent het zo’n beetje terug naar de prehistorie. Schippers en zijn collega’s behoorden tot de pioniers die als eersten in het nieuwe gebied aan de slag moesten en geschiedenis schreven. Met vier sondeerwagens brachten ze de draagkracht van de bodem in kaart van de boemerang, zodat combinatie BaVo (BAM en Volker Wessels) daar de eerste havenkaden kon gaan bouwen.

Op het hoofdkantoor van MOS in Rhoon blikt Schippers terug op die hectische periode. Sondeerwagens van het bedrijf komen nog geregeld op Maasvlakte 2. Vorige week nog sondeerden ze nog voor de gebouwen die bij de terminals komen te staan. Maar dat werk wijkt nauwelijks af van het gangbare werk van de geotechnici.

Pionierswerk

“Het pionierswerk in de zomer van 2009 was echt een ander verhaal. Toen stonden we ineens met vier sondeerwagens en twee boorstellingen op een klein onbewoond eiland in de Noordzee te werken.”

Onderwijl tovert collega Alexander Knibbeler met een beamer de resultaten van die noeste arbeid op een projectiescherm. MOS bouwde voor eigen gebruik een computer-applicatie op basis van Google Earth. Knibbeler hoeft maar ergens op de kaart van Nederland te klikken en de dichtstbijzijnde sondering verschijnt in beeld; de volledige grafiek, compleet met conusweerstand en wrijvingswaarde. Alle sonderingen van de afgelopen tien jaar zijn in het systeem opgenomen. Een sondering die vandaag gemaakt wordt, is morgen al met een muisklik op te roepen.

De applicatie getuigt op haar manier ook van pionierswerk. Want om de sonderingen voor Maasvlakte 2 op te roepen, moeten voorlopig nog stippen op zee worden aangeklikt. Pas als Google de satelliet-opnamen van Nederland weer ververst zal er land zichtbaar worden onder de meetpunten in de applicatie.

Voor het gebruik van het systeem heeft dat weinig gevolgen. Knibbeler springt moeiteloos van een sondering in zee naar eentje elders in de Rotterdamse haven. Op de boemerang, waar inmiddels de eerste havenkade al bijna klaar is komt de druksterkte nergens beneden de 10 MPa. “Comfortabele waarden”, weet de geotechnicus, “waar je als aannemer zonder grote verrassingen je gang in kunt gaan. Diepwanden en groutankers vinden uitstekend houvast.”

Bij de huidige Maasvlakte is dat anders. Daar maken de grafieken grotere sprongen en wijst de mantelwrijving niet alleen op zand, maar soms ook op kleiige lagen en andere storingen.

Van de ontwerpers van BaVo heeft Knibbeler begrepen dat ze inderdaad een slanker ontwerp kunnen maken voor de havenkades. Er hoeft minder staal in de diepwanden voor de nieuwe kades dan in de Euromax-terminal op de bestaande Maasvlakte, die model stond.

“Het is ook weer niet zo dat dit de ideale geotechnische ondergrond is”, waarschuwt Schippers voor een te mooie voorstelling van zaken. “Het blijft natuurlijk grond met zijn onvoorspelbare gedrag en grote onzekerheden. Bij diepe grondboringen die we op de boemerang uitvoerden, stuitten we bijvoorbeeld op een laag overgeconsolideerde klei. Toen we bij belastingsproeven in ons laboratorium na twee dagen de druk opvoerden bleek het goedje nog steeds te bewegen zodat we langer moesten wachten met de volgende belastingsstap.” De precieze oorzaak van dat gedrag weten Schippers en Knibbeler ook niet. De gletsjers van de ijstijd zijn voor zover bekend nooit zover westelijk opgetrokken, dus dat kan de oorzaak niet zijn. De stoorlaag zat echter diep en was dun, zodat de aannemers zich er niet al te veel van aan hoefden te trekken. Angst dat zich later alsnog zettingen zullen voordoen of dat ze te vroeg waren met hun metingen omdat het zand zich na verloop van tijd anders gaat gedragen, hebben de geotechnici niet. Schippers: “Zand gedraagt zich heel voorspelbaar. Ook als het net is opgespoten. Door de grote poriën kan het water gemakkelijk tussen de korrels weg, en consolideert de grond meteen. Er gebeurt daarna weinig meer mee onder belasting. Zodra het zand op zijn plek ligt kun je het eigenlijk al meteen sonderen en krijg je betrouwbare meetwaarden. Dat is ook precies wat we hebben gedaan.”

Publicatie datum: 18-04-2011 23:23
Techniek
Altijd het laatste nieuws met de Cobouw emailnieuwsbrief

Laatste uit: Infra / GWW

Gerelateerde artikelen

Geef uw mening. Reageer op dit artikel!

captcha
 
 
 

Partners:

 

Direct naar

Vakgebieden

Tijdschriften

Tools

Over Cobouw

Volg Cobouw